Scena „Adrijane“ u Uroševcu večeras je osvetljena sa 20 sveća koje su postavljene u znak obeležavanja 20. godišnjice večnog odlaska uroševačke glumice Adriane Abdulahu, koju su srpske snage u Prištini ubile 22. marta 1999. godine.
Muzika, melodija koja je pratila goste, njene kolege, profesore i zaljubljenike u pozorište koji su došli na njeno sećanje. Kratki dokumentarni film je bio onaj koji je otvorio komemorativnu noć u spomen na 20. godišnjicu Adrianovog atentata. Ovde, sa mnogo ukusa režisera Sabri Pajaziti i Besima Ugzmajlija, iz njenog života, detinjstva, godina studija, uloga u pozorištu i filmu, vratile su se mnoge uspomene sa kultnim glumcima naše pozorišne i filmske scene. Adriana je bila sa nama celu noć! Njenom životu i pamćenje, e dugo aplaudirano, tri puta za vreme komemorativne večeri.
Da bi evocirali svoje uspomene, njeni predavači, ikone albanskog pozorišta, Enver Petrovci i Fadil Hisaj, u pratnji kolega iz studije, glumci Dževdet Doda i Armond Morina, izašli su na pozornicu. Uzbuđeni svi, i ožalošćeni prisetili su se Adrianovih godina na akademiji, njene neiscrpne energije i jedinstvenog osmeha koji je ona karakterisala.
Profesor Petrovci je rekao da nema nikoga ko ne voli Adrianu, da nema neprijatelja, da je bila jako dobra, da je Bog za sebe uzeo opisujući svoj voljeni karakter, trenutak ubistva i njegov rad pod nazivom „Adrianus“ posvećena našoj glumici koja očekuje finansiranje kako bi postavlena u pozornicu.
Profesor Hisaj je rekao da je teško govoriti o Adrianu sa scene, teško je biti na istoj frekvenciji s njom 20 godina kasnije, gdje je imala mnoge živote svake sekunde prisutnosti na sceni, da nikada nije video takvu energiju. Pročitao je pismo koje je napisao na četvrtu godišnjicu njene smrti, gdje se, kako je rekao, ništa nije promenilo u pogledu njene osjetljivosti i sjećanja na nju.
Njihova sjećanja na Adriannu evocirali su i njene kolege, Džhevdet Doda i Armond Morina. Glumac Doda je rekao da je lenjost u učionici, osovina koja se, uprkos studentskom egu, umetničkom, okupila zajedno sa svojom skromnošću i ljubavlju. Prisetio se jednog stiha kada se pripremala Adrianova monografija, rekavši: „Da te zaboravim, želim da budeš blizu, ali da budeš ubijen pred mojom šutnjom“ stih koji opisuje sećanje na Adrijanu.
Armond Morina je također rekao da je život generacije koja je živela pod okupacijom do završetka karijere vezana za ove priče koje su vrlo bolne, ali i značajne da bi inspirirale nove glumce.
Drita Abdullahu, Adrianova sestra veoma uzbuđena, popela se na institucijsku scenu koja nosi ime svoje sestre, da se zahvali svim učesnicima na ovom događaju, da evocira delove sećanja svoje sestre i ponos koji nosi za svoju porodicu i grad. Pesma je usledila nakon uspomene na kojoj je nastupio poznati umjetnik Uroševca, Mentor Haziri.
Veče posvećeno Adrianovom spomen obeležju nastavljeno je izložbom njenih ličnih stvari koje su postavljene u ovoj ustanovi. Bile su to Adrianova kolevka, stolica i stol, njen foto album, razne narukvice i pribor, njene torbe, poslednja cigara u trenutku kada je ubijena, i mnoge od njenih predmeta koji će ostati izloženi u pozorištu, u uglu sa njenim imenom, „Ugao Adriane“.
Uz muziku u elegantnoj sali, ukrašenoj mnogim suptilnostima, sa ogromnim fotografijama postavljenim na zidovima pozorišta, neprekidnom melodijom novih umetnika i koktelom pripremljenim za večer, svečani deo ovog događaja bio je zatvoren da bi se nastavila emisija „Psihoza“ 4: 48 „gde su igrali glumci naše pozorišne trupe, predstava posvećena Adrianovom sećanju na 20. godišnjicu njenog atentata.
U poslijepodnevnim satima, za ovaj događaj je također odana počast u gradskom groblju, gdje je direktor kulture, omladine i sporta, Džemile Murati Šabani, zajedno sa Adrianinom sestrom, Dritom Abdulahunom, kazališnim ikonama i kolegama, zaposlenima u DKOS i Pozorišta su postavljala cvetne vence na kamen njenog groba.
I ako umirem, vi nemojte da plačete, to je dio Adrianine pjevačke pjesme u snimku od pre više od 20 godina. Večeras, pozorište „Adriana“ sa svojom organizacijom, Adrianova sestra, Drita Abdulahu i cele umetnićke zajednice Uroševca, obnovili su sećanje i ponos, energiju koju je Adriana prenosila tokom svog života.
